ดาวตกกรีดแก้มฟ้า

0.00  นาฬิกา อันอร่ามเรืองรอง ด้วยการเฉลิมฉลอง เวลาจรจากไปในห้วงลึกแห่งราตรีกาล มหานครความรู้สึกเต้นระยิบระยับ ทว่า  บ้านอันแท้จริงแห่งเวลาก็คือความนิ่งสงบ

เห็นโลกแต่ไม่เห็นตน เราถูกหลอกด้วยดวงตาธรรมดา

สมมุติ สมมุติ สมมุติ ให้ติดยึด

ของปลอม ไม่มีสิ่งใดจะต้องวิตกกังวล ฉันเหมือนปลาตากแห้ง หลายสิ่งจึงกลายเป็นเรื่องโง่เขลา

ความโดดเดี่ยว คือเส้นขอบฟ้าถูกจับยืดออกไป เนื้อทะเลเหมือนวุ้น ซึ่งฝูงปลากลายเป็นหนามกุหลามแหลม ระเริงแรง ชั่วโมงยาวนาน ยามเย็นแง้มประตู ออกไปสู่ความมืด ในความมืด เห็นแสงจันทร์เปราะบางเกี่ยวค้างขอบฟ้า ปลายฤดูร้อน

ทุ่งวอเตอร์ชิพ  ริชาร์ด  อดัมส์   เขียน สุดจิต  ภิญโญยิ่ง   แปล               “ ท้องฟ้ายามเย็นในเดือนพฤษภาคม มีเมฆสีแดงฉานลอยอยู่เต็ม และยังมีเวลาอีกครึ่งชั่วโมงกว่าจะถึงเวลาโพล้เพล้ ลาดเนินแห้งๆมีกระต่ายนั่งอยู่เป็นหย่อมๆ - - บางตัวกำลังเล็มหญ้าบางๆที่ขึ้นอยู่ข้างโพรงที่อยู่ของตน  บางตัวก็ออกไปห่างฝูง  เพื่อเสาะหาดอกแดนดิไลอ้อนหรือดอกคาวสลิฟที่ตัวอื่นๆอาจมองให้เห็น ”   ยังพอมองเห็น              นี่คือภาพธรรมชาติชนบทสวยมาก  ฉันนึกถึงภาพใน ส.ค.ส. สุขสดชื่นสมหวังปีใหม่  ภาพทุ่งหญ้า นกบิน ลำธาร ภูเขา  และดอกไม้หลากสีสัน               ทุ่งวอเตอร์ชิพ   เรื่องราวชวนติดตามของฝูงกระต่าย  เขียนโดย  ริชาร์ด  อดัมส์ ,  สุดจิต  ภิญโญยิ่ง  แปล          “ สีหน้าของเขา  เป็นสีหน้าของคนที่เดินทางม...

                “เพราะปราชญ์ผู้มีความรู้ย่อมใช้เวลาของตนในเรื่องหนังสือ  มิใช่ใช้เวลาในการนอนแลการขี้เกียจอย่างคนโง่”                     นี่คือคำพูดของเวตาลที่พูดกับพระวิกรมาทิตย์  หนังสือนิทานเวตาลมีมานานแล้วกว่า  2500  ปี เทียบได้ใกล้เคียงกับเวลาที่พุทธศาสนา กำเนิด  สิ่งใดก็ตามที่ยังข้ามฝ่าเวลามาได้อย่างสมบูรณ์จนถึงปัจจุบัน  สิ่งนั้นย่อมไม่ธรรมดา  ต้องมีความดีมากเป็นพิเศษ   และยืนยันว่าการอ่านยังมีความสำคัญมากต่อสังคมมนุษย์     โดยเฉพาะการอ่านหนังสือที่ช่วยให้เราเกิดปัญญา              นิทานเวตาล เล่มที่ฉันหยิบมาอ่านเป็นฉบับพิมพ์ครั้งที่  ๒  พ.ศ. ๒๕๕๑  โดยแพรวสำนักพิมพ์   ฉันนึกขอบคุณสำนักพิมพ์นี้อยู่เสมอที่ตั้งใจเลือกพิมพ์หนังสือดี  ที่อาจจะขายไม่ได้ดีในสังคมที่การอ่านหนังสือดีไม่ได้รั...

ความจริง คือ ความทุกข์ งมว่ายตามสายลมยวนยั่ว ไล่ล่าความอิ่มเอมใจ ซึ่งอ่อนไหวและ 'เป็นอื่นได้' มีสายหมอกคล้ายจับไว้แล้วร่วงจา งจาก ตลอดวันเดือนปีเจ้าเล่ห์ ได้ยินเสียงพึมพำหลงใหล กับตัวตนยังคลุกเคล้าทุกข์โศก"

ความจริงคือความทุกข์ ยังงมว่ายสายลมรวนเร ไขว่คว้าความอิ่มเอมใจ ในสายหมอกซึ่งจับไว้แล้วจางร่วง ตลอดวันเดือนปีเจ้าเล่ห์ ได้ยินเสียงพึมพำ และยังพิรี้พิไรทรมาน ภาพ flickr

เมื่อเธอจากไป ความตายทิ้งปีกอ่อนไหว ไว้กลางดวงใจฉัน โอ้ปีกที่บอบบาง อ่อนแอ ฉันยังตกอยู่ในห้วงมหาสมุทรอาลัย ท้องฟ้าความคิดถึง ซึ่ง มิเคยสว่าง เต็มไปด้วยดวงดาวโศกเศร้า ดารดาษ ในค่ำคืนจันทร์เสี้ยว ทอแสง ร้ า ง ขาวซีด เวิ้งไกลเพียงใด ก็ไม่อาจฝ่าข้ามความมืดไปได้

ความอ่อนน้อม ฉันพยายามโน้มใจลงสู่ - - - ความนุ่มนวลเปี่ยมปริ่ม เพื่อหนีจากความกระด้าง ความไม่พึงใจ ความก้าวร้าว ความเหยียดหยาม น้อมใจลงสู่ เบื้องหน้าขณะอารมณ์เหล่านั้น ทว่าตรงบ่อลึกแห่งความอ่อนน้อม อนิจจา 'ฉัน'ยังเกี่ยวติดอยู่ตรงขอบบ่อ

ภูมิศาสตร์ความหลัง ทุกเส้นทางเป็นของเธอ ณ ที่ซึ่งภูมิประเทศอัดแน่น มากมายาทุกภูมิภาค และที่นั่นมีภูมิทัศน์สวยงาม ลึกซึ้ง โอ้- - ภูผาแห่งเธอ แน่นหนักภูมิลำเนาใจ

ยามเย็นสูงชัน จะผ่านยามเย็นไปได้อย่างไร ผ่านเวลาบางบาง วัง.. - เ ว ง หนักหน่วง แดดสีโศก ขูดรีดให้อ่อนแอ เวลาเย็นแสนนาน ช่างสูงชันอะไรอย่างนี้

ความวุ่นวาย พรางตัวอยู่ในชุดเรียบเรียบ สีเทาอ่อนจางจางจืดจืด ทว่าด้านในเปราะบาง ปมเส้นด้ายกระตุกขาด จากอดีตที่แหลมคม

ดวงประทีปความตายส่องสว่าง ยิ่งสว่างจ้าเมื่อความพลัดพรากมาเยือน ทั้งๆที่รู้ - ทุกสิ้งล้วน ว่ า ง เ ป ล่ า - ทั้งๆที่รู้ เพ่งพินิจ ชีวิตและความตาย ใกล้ชิดเพียงเสี้ยว โลกเก่าความตายเรียงราย โลกใหม่ความตายซ้อนทับ กับเสียงครวญไม่สิ้นสุดของมนุษย์ ผู้เติมเชื้อฟืนความตาย ทั้งๆที่รู้ - ทุกสิ่งล้วน ว่ า ง เ ป ล่ า - ทั้งๆที่รู้

ความตาย ฉันถูกความตายขีดเส้นไว้รอบตัว หนาวยะเยือก ความตายอยู่ตรงหน้า ความตายอยู่เบื้องบน ความตายอยู่ข้างล่าง ความตายซ้ายมือ ความตายขวามือ ความตายเอียงข้าง ความตายเฉียบพลัน ณ ที่ซึ่งไม่เคยมีใครล่วงรู้ ภายใต้แสงจันทร์เต็มดวง น้ำตาดวงจันทร์ไหลเยิ้ม ฉันพบความตายแข็งเย็น

ความหลัง มักงดงามลึกซึ้ง เป็นดอกไม้เล็กเล็ก และมักเดินเชื่องช้า อยู่ในความคิดคำนึง

เหนือมหานคร เมฆเป็นสีเดียวกับความทุกข์ เกลียวความแค้นเคืองบนถนนบิดลุกเป็นไฟ ไม่กี่ชั่วโมง ทว่ายืดยาว ควันไฟทิ้งร่องรอยไว้เป็นสีดำป่น บนซากปรักหักพังและการสูญเสีย ความเศร้าใจลึกสุดหยั่งถึง อากาศหนักอึ้ง เต็มไปด้วยกลิ่นไหม้ ในม่านน้ำตา ดวงอาทิตย์เหนือหัว เป็นสีดำเกรียม

ยามเช้ากลางกุมภา ช่างดื้อรั้น เห็นจันทร์เว้าขาวซีด เลือนลาอย่างไม่ยินดี ดวงอาทิตย์เดินออกจากบ้าน ใบหน้าแบนราบ คล้ายถูกก้อนเมฆแย่งชิงแสงสีชมพูเข้ม ความฝันครุ่นคำนึง "ฤๅเพียงจะฝัน" ชะงักปลายเส้นขอบฟ้าชั่วขณะ หมอกสีเทาจาง ทว่าหนาวไม่จบสิ้น น้ำค้างบนยอดหญ้าสีน้ำเงินหม่น ลมเป็นเส้นตรงเฉยเมย ปรอยดอกไม้สีม่วงขาวประปรายตามแนวกิ่ง ต้นไม้ไร้ใบสีคล้ำ อีกหลายหลายต้นเหลือบแล ถ้าเธอมา "ฉันจะปัดฤดูหนาวออกไป" (กุมภาพันธ์ 2552)

เห็นแสงแดดฟุ้งกระจายแดง และโลกที่สายลมสีฝุ่นคลุ้ง ท้องฟ้าเอยปราศจากเยื่อใยเมฆ นับวันจะถูกกรีดเป็นริ้ว ริ้ว และทะเลก็คือฉากหน้า บนเวทีซึ่งตัวละครใกล้สิ้นเนื้อประดาตัว สมจริง ดอกไม้เอยถูกฆาตกรรมยาวเหยียด กับความเสเพลที่มนุษย์กระทำตั้งแต่หนแรก ตักคืนวันทิ้งฟุ่มเฟือย ย่างดวงดาวจนเกรียม โลกไม่มีวันเหลือเศษ เย็บปะให้เสร็จสิ้น กลางหนทางสุกไหม้ ณ อาภรณ์เวลา ร้อนร้าง (22 ก.พ. 2552)