ดาวตกกรีดแก้มฟ้า

บทกวี บนทางเดินเท้าเล็กเล็ก ทอดยาวคดเคี้ยวในทุ่งจินตนาการ เมื่อวาน วันนี้ และพรุ่งนี้ แสงสว่างของถ้อยคำปรากฏขึ้นไม่เคยรีรอ เป็นแมลงที่กระโดดเสรี ปลายเท้าคือรอยหมึกอีกลักษณะหนึ่ง ดังปีกของนกซึ่งประทับขีดรอยในสายลม การสบตาอารมณ์ฝันใฝ่ บางครั้งที่เข้าใจยาก อาจเพราะยังไม่มีผู้ใดบุกเบิก รอยประทับของเงาใกล้ใกล้บทกวี บทกวีทั้งหมดยังหมุนตัวบนทางเดินเท้า ขุดเซาะร่ายมนต์คำกับทุกสิ่ง ไม่มีวันขาดหาย ไม่มีวันจางแห้ง