ดาวตกกรีดแก้มฟ้า

ภาพ : PAUL KLEE น่าเบื่อและวิตกยืดเยื้อ ที่ต้องเป็นสัตว์เลี้ยงในรูปประโยคทับซ้อน อุตสาหกรรมในหมอกคำ ลอยลำเจตนาสุรุ่ยสุร่าย จนล้นฟองครีม เสียงกระซิบของวลีสีแดงจัด ซึ่งพยายบามแสดงตนโดดเด่น ติดกิ๊บสีเขียวเปิดเผย บนประโยคซีดเซียว สมองเรียวเรียบ ทอดสมอสนิมจมแดดเนื้อเรื่อง

อีกฝั่งของแม่น้ำกว้าง บทกวีคือเงาที่ทอดนอนนิ่ง เป็นดวงจันทร์ฤดูฝน กี่ค่ำก็ยังหมองแสง และเมฆสีเทาบดบัง เป็นครั้งคราวกระซิบบอก ฝนในความคิดก็ยังตกหนักเป็น บทกวีสะเปะสะปะ เป็น บทกวีที่ไม่อาจโจมตีได้ เป็น บทกวีในห้องเงียบ เป็น บทกวีที่ถูกบดทับแบน บทกวีเดินเท้าเปล่าริมทาง บทกวีที่ไม่ได้เป็นสิ่งใด เรือ แพ กระทั่งขอนไม้ และแม่น้ำยังคงไหลเชี่ยวหยาบกระด้าง บทกวีที่ว่ายน้ำไม่เป็น ลงน้ำไป ก็กลายเป็นบทร้อยแก้วเฉยเมย

หนังสือเล่มสีเขียว คือแต่ละหน้าของกระดาษแผ่นดิน พยัญชนะกิ่งก้าน สระใบไม้ วรรณยุกต์เกสร ประโยคต้นไม้ยืนแถวซึ่ง ม่เคยเป็นแนวตรง นั่นงดงามแล้ว สำเนียงเสียงสูงต่ำ ในท้องฟ้าร้อยกรอง ในทะเลร้อยแก้ว ในภูมิทัศน์บทกวี ในสายลมโวหาร มนต์ผืนป่าถ้อยคำเปล่งสำผัส ร้อยประสานอยู่โดยรอบ เหลือก็เพียงแต่ ระมัดระวังการเปิดหนังสือ อย่ารีบร้อนจนฉีกขาด

เธอห่มคลุมด้วยเวลาเช้า ดวงตาระลึกย้อนหลังอย่างมีความหมาย ล่องทะเลอัศจรรย์เงียบเชียบ ,อย่างไร้ปีก ถ้อยคำซึ่งเปิดเผยความลับอย่างชาญฉลาด บทกวีประหนึ่งภาพปูนเปียก รวดเร็วทว่าแม่นยำ และทอดสมอนิ่งนานในเวลา สง่างามบนทางเดินสีทองล่วงหน้าเสมอ โอ้....เอมิลี ดิกกินสัน

เกลื่อนกลาด..... ผู้คนมากมาย หน้าตาประหลาด เหมือนเซลล์พืชเซลล์สัตว์ บ้างเหมือนผิวหนังยีราฟ เหมือนกระดูกคางสัตว์ล้านปี บ้างเหมือนเห็ดราทันทีทันใด เหมือนครีบส่วนก้นของปลาบางขณะ บ้างเหมือนกระดองเต่ายืดเยื้อ เหมือนทุนนิยมลิงโลด บ้างเหมือนช่อองุ่นและลูกสนเหยเก เหมือนลำดับชั้นหินชาเย็น บ้างเหมือนการตกตะกอน ไม่สมบูรณ์ เหมือนเขียวคมล่าเหยื่อยามดึก บ้างเหมือนรถเข็นในห้างต่างชาติ เหมือนวัตถุเสเพลในชีวิตประจำวัน เคว้งคว้าง..... ผู้คนมากมาย อารมณ์แปลกแปลก เหมือนสื่อสมัยใหม่ไวรัสนิยม บ้างเหมือนเปลือกหอยที่น้ำท่วมถึง เหมือนการกระจายเมล็ดในทุ่งแห้ง บ้างเหมือนผีพุ่งใต้รายวินาที เหมือนสีของเมืองใหญ่กำลังพัฒนา บ้างเหมือนประชาธิปไตยตำแหน่งลวง เหมือนเส้นใยโวหารรุงรัง บ้างเหมือนเข็มนาฬิกาที่รวบเข้ามา เหมือนภาพกระจกเงาเสมือนยามพลบ บ้างเหมือนพันธุกรรมจัดเตรียม เหมือนกันและกันไม่ยอมแยกจากโรคร้าย บ้างเหมือนการกระโดดสร้างภาพลักษณ์ เกลื่อนกลาด ชินชา เคว้งคว้าง เบื่อหน่าย ผู้คนมากมายแปลกแปลก อารมณ์มากมายประหลาดประหลาด ซึ่งถูกออกแบบขึ้นมา เพื่อนำไปสู่ความสำเร็จ ??? ?? ??????? ?? ????? ?? ??? เกลื่อนกลาด ชินชา เคว้...

หรือเธอแกล้งไม่รู้ ไม่รู้ ปล่อยให้ใจฉันโล้ชิงช้าเช้าค่ำ อยู่ค่ำเช้า ค่ำ เช้า ค่ำคืนดาวเกลื่อนเดือนพราว ลมรำเพยหนาวหนาว หนาวจับใจ มองมองเหม่อเมฆหมอง หมอง มองจากดวงตาคิดถึงร่ำไห้ ร่ำไห้ โอ้เธอ...โอ้เธอแสนไกล ไม่เคยละลาย ไม่ ละ ลาย จาก จากจาง.......

ชื่อของเธอ...หรือ ความคิดถึงเธอที่คร่ำครวญหา คือนิยามลับฟากฟ้า หรือเศษเสี้ยวแสงจันทร์ ร่วงหล่นครึ้มกระจาย กลางหมู่ดาวเหงากะพริบ กึ่งฝันบนรอยแยกยามค่ำ เดียวดายเลือนเมฆหมอง เปื้อนน้ำตา..... โอ้เธอเอย ไม่ละลายจางแม้รุ่งเช้า