ดาวตกกรีดแก้มฟ้า

photo by : claudecf วันที่แดดเป็นสีส้มฝ้าฟาง โอ้...ความเศร้า เจ้าจู่โจมด้วยอาภรณ์ประหลาด รุ่ยร่าย มืดมัว ถักทอเส้นด้ายโหยหา พลอยสีดำกลัดกระดุมระทม แน่นและอ่อนไหว กระเป๋าชายฝั่งปิดสนิทด้วยความทุกข์ ซัดสาดใจหดหาย คิดถึงเธอ... . คิดถึงเธอ... . ในความอ้างว้างของวันนี้ทั้งหมด

Photo By akki14 โอ้หอมกลิ่นเธอ ธรรมดาทุกทุกวัน มากรสหวานน้อย หรือหวานมาก และขมกล่อม ซึ่ง ไม่เคยเหมือนในทุกทุกวัน ใกล้กันยิ่งคุ้นเคย หรือจากไกล ระบำเธอ กลิ่นกาแฟ ใต้แสงจันทร์

ยามบ่ายคล้ายเย็น สีเทาในอากาศถูกจับมัดรวม ทุกสิ่งดูเรียบแบบชำรุด ในท่ามกลางเวลาคล้ายผุกร่อน โลกถูกปิ้งบนเตาเทคโนโลยีอย่างฉับไว เรียกการดำรงชีพเช่นนี้ว่าอะไร นี่คือภาพร่างศิลปะยุคไหน ไม่รู้กึ่งดิบกึ่งสุกหรือจะไหม้ สะพรั่งทุกหัวใจ อย่างเกรียมแล้ว

รูปแท่งของคนร่ำรวยเงินทอง คือการเลี้ยงชีพที่ดูงดงาม สบายสบาย ไม่แหลมคมในกำไร โอ...ร้านขายขนมวาดสีน้ำบนลิ้น โอ...ร้านชากาแฟเลียบหมูดาว โอ...ร้านหนังสือเชิงเขาปรายลม โอ...ครูสอนศิลปะปราณีต โอ้...โอ้ใจที่ใฝ่เรียบง่าย ลมหายใจนวลเนียน แดดใดเล่า จะแผดเผา รูปแท่งของคนร่ำรวยเงินทองได้

การมาถึงครั้งแรก หล่อเลี้ยงชีวิตเพียงชั่วครู่ .....เสี้ยว ของเสี้ยว ....ความคิด จมอยู่ในซอกใต้พื้นดิน .....เฉย หากบางสิ่งกลับกระจายแดด บางสิ่งคล้าย คล้ายเอนลม อีกบางสิ่งตก ห้ ว ง เหล่านี้ และ เหล่านั้น ล้วน ติด กับดักเวลา

อารมณ์นั้นเคียงข้าง ครองเรือน เช้าค่ำย้ำเล่ห์เยือน ห่อนเว้น กลซ่อนใจเสมือน แสนสนุก ฤาพ่ายฤาปลีกเร้น ฤาร้างเรือนใจ

แค่แสดงความต้องการบนโลกหนึ่งวัน เท่านั้น รอบรอบตัวมีกลิ่นลั่น ระทม อาจมเหม็น ขมขม ขื่นขื่น ความคิด ความไม่คิด สั้นเสียเหลือเกิน แค่การแสดงออกในหนึ่งวันบนโลก ความลับเปิดเผยตัวอย่างน่าเศร้า โฉมหน้าของมันน่าเกลียดอย่างนี้เอง ตะปุ่มตะป่ำ หยาบหยาบ อย่างนี้ อีกยาวนาน โศกทุกข์ยะเยือก