ดาวตกกรีดแก้มฟ้า

ยามเย็นสูงชัน จะผ่านยามเย็นไปได้อย่างไร ผ่านเวลาบางบาง วัง.. - เ ว ง หนักหน่วง แดดสีโศก ขูดรีดให้อ่อนแอ เวลาเย็นแสนนาน ช่างสูงชันอะไรอย่างนี้

ความวุ่นวาย พรางตัวอยู่ในชุดเรียบเรียบ สีเทาอ่อนจางจางจืดจืด ทว่าด้านในเปราะบาง ปมเส้นด้ายกระตุกขาด จากอดีตที่แหลมคม

ดวงประทีปความตายส่องสว่าง ยิ่งสว่างจ้าเมื่อความพลัดพรากมาเยือน ทั้งๆที่รู้ - ทุกสิ้งล้วน ว่ า ง เ ป ล่ า - ทั้งๆที่รู้ เพ่งพินิจ ชีวิตและความตาย ใกล้ชิดเพียงเสี้ยว โลกเก่าความตายเรียงราย โลกใหม่ความตายซ้อนทับ กับเสียงครวญไม่สิ้นสุดของมนุษย์ ผู้เติมเชื้อฟืนความตาย ทั้งๆที่รู้ - ทุกสิ่งล้วน ว่ า ง เ ป ล่ า - ทั้งๆที่รู้

ความตาย ฉันถูกความตายขีดเส้นไว้รอบตัว หนาวยะเยือก ความตายอยู่ตรงหน้า ความตายอยู่เบื้องบน ความตายอยู่ข้างล่าง ความตายซ้ายมือ ความตายขวามือ ความตายเอียงข้าง ความตายเฉียบพลัน ณ ที่ซึ่งไม่เคยมีใครล่วงรู้ ภายใต้แสงจันทร์เต็มดวง น้ำตาดวงจันทร์ไหลเยิ้ม ฉันพบความตายแข็งเย็น

ความหลัง มักงดงามลึกซึ้ง เป็นดอกไม้เล็กเล็ก และมักเดินเชื่องช้า อยู่ในความคิดคำนึง

เหนือมหานคร เมฆเป็นสีเดียวกับความทุกข์ เกลียวความแค้นเคืองบนถนนบิดลุกเป็นไฟ ไม่กี่ชั่วโมง ทว่ายืดยาว ควันไฟทิ้งร่องรอยไว้เป็นสีดำป่น บนซากปรักหักพังและการสูญเสีย ความเศร้าใจลึกสุดหยั่งถึง อากาศหนักอึ้ง เต็มไปด้วยกลิ่นไหม้ ในม่านน้ำตา ดวงอาทิตย์เหนือหัว เป็นสีดำเกรียม

ยามเช้ากลางกุมภา ช่างดื้อรั้น เห็นจันทร์เว้าขาวซีด เลือนลาอย่างไม่ยินดี ดวงอาทิตย์เดินออกจากบ้าน ใบหน้าแบนราบ คล้ายถูกก้อนเมฆแย่งชิงแสงสีชมพูเข้ม ความฝันครุ่นคำนึง "ฤๅเพียงจะฝัน" ชะงักปลายเส้นขอบฟ้าชั่วขณะ หมอกสีเทาจาง ทว่าหนาวไม่จบสิ้น น้ำค้างบนยอดหญ้าสีน้ำเงินหม่น ลมเป็นเส้นตรงเฉยเมย ปรอยดอกไม้สีม่วงขาวประปรายตามแนวกิ่ง ต้นไม้ไร้ใบสีคล้ำ อีกหลายหลายต้นเหลือบแล ถ้าเธอมา "ฉันจะปัดฤดูหนาวออกไป" (กุมภาพันธ์ 2552)