ดาวตกกรีดแก้มฟ้า

เกลื่อนกลาด..... ผู้คนมากมาย หน้าตาประหลาด เหมือนเซลล์พืชเซลล์สัตว์ บ้างเหมือนผิวหนังยีราฟ เหมือนกระดูกคางสัตว์ล้านปี บ้างเหมือนเห็ดราทันทีทันใด เหมือนครีบส่วนก้นของปลาบางขณะ บ้างเหมือนกระดองเต่ายืดเยื้อ เหมือนทุนนิยมลิงโลด บ้างเหมือนช่อองุ่นและลูกสนเหยเก เหมือนลำดับชั้นหินชาเย็น บ้างเหมือนการตกตะกอน ไม่สมบูรณ์ เหมือนเขียวคมล่าเหยื่อยามดึก บ้างเหมือนรถเข็นในห้างต่างชาติ เหมือนวัตถุเสเพลในชีวิตประจำวัน เคว้งคว้าง..... ผู้คนมากมาย อารมณ์แปลกแปลก เหมือนสื่อสมัยใหม่ไวรัสนิยม บ้างเหมือนเปลือกหอยที่น้ำท่วมถึง เหมือนการกระจายเมล็ดในทุ่งแห้ง บ้างเหมือนผีพุ่งใต้รายวินาที เหมือนสีของเมืองใหญ่กำลังพัฒนา บ้างเหมือนประชาธิปไตยตำแหน่งลวง เหมือนเส้นใยโวหารรุงรัง บ้างเหมือนเข็มนาฬิกาที่รวบเข้ามา เหมือนภาพกระจกเงาเสมือนยามพลบ บ้างเหมือนพันธุกรรมจัดเตรียม เหมือนกันและกันไม่ยอมแยกจากโรคร้าย บ้างเหมือนการกระโดดสร้างภาพลักษณ์ เกลื่อนกลาด ชินชา เคว้งคว้าง เบื่อหน่าย ผู้คนมากมายแปลกแปลก อารมณ์มากมายประหลาดประหลาด ซึ่งถูกออกแบบขึ้นมา เพื่อนำไปสู่ความสำเร็จ ??? ?? ??????? ?? ????? ?? ??? เกลื่อนกลาด ชินชา เคว้...

หรือเธอแกล้งไม่รู้ ไม่รู้ ปล่อยให้ใจฉันโล้ชิงช้าเช้าค่ำ อยู่ค่ำเช้า ค่ำ เช้า ค่ำคืนดาวเกลื่อนเดือนพราว ลมรำเพยหนาวหนาว หนาวจับใจ มองมองเหม่อเมฆหมอง หมอง มองจากดวงตาคิดถึงร่ำไห้ ร่ำไห้ โอ้เธอ...โอ้เธอแสนไกล ไม่เคยละลาย ไม่ ละ ลาย จาก จากจาง.......

ชื่อของเธอ...หรือ ความคิดถึงเธอที่คร่ำครวญหา คือนิยามลับฟากฟ้า หรือเศษเสี้ยวแสงจันทร์ ร่วงหล่นครึ้มกระจาย กลางหมู่ดาวเหงากะพริบ กึ่งฝันบนรอยแยกยามค่ำ เดียวดายเลือนเมฆหมอง เปื้อนน้ำตา..... โอ้เธอเอย ไม่ละลายจางแม้รุ่งเช้า

ความ คิ ด ถึ ง เธอ กลางทะเลทรายว้าเหว่ เม็ดทราย ห น า ว เส้นขอบฟ้า แดดเวิ้งว้าง จันทร์ร้างใจ ความเดียวดายไร้เปลือก อนิจจา หรือจะให้ รำพึงน้ำตาลงสู่ความตาย

ฤดูฝนที่แปลกหน้า ถวิลหาฟ้าโปร่งของพรุ่งนี้ เมฆเทาทึมแม้นุ่มนวล แต่ไม่รู้หรือว่า ฟ้า อ้าง ว้าง โอ้...ใจเอย ร่วงหล่นในค่ำคืนไหน เหนือทุ่งฝันเงียบงัน เบื้องหน้ายังโดดเดี่ยวแสนไกล เหลียวแล ฟากฝั่งที่ไปไม่ถึง

โลกยังถูกกัดกร่อนและเผาระเหยรายวัน เนื่องจากการตัดขาดความสัมพันธ์ อย่างสิ้นเชิง ระหว่าง มนุษย์กับสิ่งอื่นทุกสิ่ง สัตว์ที่สึกกร่อนทางการสืบพันธุ์ พืชที่ถูกกำจัดขอบเขต ก้อนเมฆที่ติดโรคจากสเปรย์กระป๋อง กระทำซ้ำซ้ำกับพื้นดินด้วยปุ๋ยเคมี อำนาจบุกรุกที่ไหลเชี่ยวอยู่ในธารน้ำ ในพิษภัยที่เกิดขึ้นนี้ โลกจึงหมุนไปอย่างก้อนดินที่ตายแล้ว

เนิ่นนานมาแล้วกว่าเจ็ดสิบปี ต้นจันกลางแสงจันทร์ โอบเอื้อสรรพสิ่งในร่มเงาเขียว สง่างามดั่งราชาแสงแดด อ่อนโยนราวราชินีแสงจันทร์ สีเหลืองลูกจันประดับกิ่งใบฤดูเวลา เปลือกสีด่างดำแต้มรอยยิ้มเก่าแก่ หอมกรุ่นกลิ่นเสมอในสายลม ขณะครุ่นคำนึงคราร้างลา เมื่อฝนกรกฎาพรำสาย อาดูรอาลัยต้นจันแสนงาม อาลัยต้นจันบ้านพจนา จันทรสันติ